Can’t Believe It’s True

gtGeçen gün bir makaleye denk geldim. Çağrışımları, ilerisi gerisi biraz kafa ütülemek istiyorum. Konu başlığı Arch Anywhere. Burada yine Arch Linux‘ta her daim kullanışsız bulduğum ama derli toplu duruşuna laf edemeyeceğim formatta toparlanmış. Çok kabaca bahsedersem şunu derim, arama çubuğuna <<simple arch linux install<< yazdığınızda düşeceğiniz yer burası. Yani amaç en sevdiğimiz kullanıcı olan meşhur “son kullanıcı” nın mutluluğu:) Peki madem seçenekler sunulmuş, kolay kurulum yolları çıkarılmış, daha deli mi diğer az da olsa eziyetli yöntemle devam edecek olanlar? Çağrışımları kısmına dokunacağım yer burası işte. Ubuntu günlerimde çok ismini duyduğum ama hiç kurulumda kullanmadığım bir Wubi olayı vardı. Hayır aynı mantık olmadığının farkındayım. O program Windows üzerinden Ubuntu yüklemeye yarayan bir şeydi. Arch Anywhere ise özelleştirilmiş iso düşüncesiyle oluşturulmuş. Her ne kadar Wubi gayet wikilerde yer bulan, anlatılan ve bolca desteklenen bir araç olsa da aptal aptal hatalara neden oluyordu. Yıl oldu 2017 ve her şey düzeldi mi? Zannetmem. Orda bi mantık hatası görüyorum ben çünkü. Yamalamak gibi. İster istemez protez gibi duracaktır yeni sistem.

Arch Anywhere ise çok yeni bir fikir bildiğim kadarıyla, daha duyurulalı fazla olmadı. Bu da denenilmemiş demek, yeterince ağlayan olmamış bilgisayar karşısında, kafalar kırılmamış, kayışlar koparılmamış henüz. Kötülemek ya da soğutmak istemiyorum elbette. Belki aranan kan olacak ve büyük bir boşluk dolduracak. Baştan beri şahsen bir acemi olduğum için Linux‘un mümkün olduğu kadar kolaylaşabilmesinden yanayım. Her ne kadar zorlukları beni olumlu şekilde motive etse de bence herkesin bilgi seviyesini katlama şansından daha makul olacak daha daha daha kolay kurulan, kullanılan, insanlık dostu dağıtımlar.

Ben şans vereceğim yine de, umarım başarılı bir proje olur. Şimdilerde Bug Report kategorisinin tepesindeki ilk konu başlığı !buggy as hell! şeklinde olsa da fikir dünya güzeli.

Bir de konuyla alakası yok. Ben bunun uzun zamandır farkındayım da zaten, tekrarlamak istiyorum sadece. Arada olur ya güzel insanlar karışır hayatımıza. Ben o insanları kaybedip, farkında olmadan her tarafta arayıp, başka şekillerde buluyorum. Tekrar tekrar. Bundan bir başka yerde bahsettim zamanında aslında metafizik hedelere kulak asmam ama yadsıyamayacağım şekilde bazı tecrübeleri öncelikle zihnimde kurdum ve yaşadım. Ve bazı insanların hayatıma dahil olacağını önceden biliyordum. Bir çeşit sağlama mı bu emin değilim fakat o güzel insanları da sevgilerini de aslında ben yaratmış, çağırmış, bulmuş gibi hissediyorum. Yine bir zaman okuduğumda benzeri bende de var demiştim büyük bir şaşkınlıkla. Alıntılarsam;

“Hep onu bekledim. Gelse de onu bekledim. O kadın değildi/erkek değildi. O para değildi. O ölümsüzlük de değildi. Onu bende merak ettim. Onun için yaşadım ona koştum ve onu buldum… Ne mi o? Yaşadıkça bulunan O’na tanjant hayatım.”

Benim de başka bir yanıtım var, bana iyi ki dedirten, içimdeki güzelliği ortaya çıkaran ve kendimden memnun olabilmemi sağlayan her şey orda öylece dursun. Dursun çünkü varlıkları yetti bana, yakınımda olmadıklarında da içimde güzelce koruyup büyütebilmeyi öğrendim.

“Bunu ta başından biliyorum

Durdum bekliyorum, gelme”

Bitti mi sandın?

z

Güç bela bir güzel insanın yepyeni, şu beni çoktan bayan ve bayıltan “saf android” hikayeli General Mobile 5 marka/model telefonuna CyanogenMod kurduk. Bunu ibret olsun diye anlatmalıyım galiba:) Yepyeni derken abartı yok, 1. haftasında beynine girdim. Bir de şehirler arası talimatlar, bağlantı yollamalar. Telefon bozulmuş akşamına, çocuk arar benim kafam arkadaşımdan güzel. Yaparız, dönerim ben vs derim. Telefon boot ekranında kalakalmış. Yüreğine inmiş, mutsuz bir geceye yatmış.

Sabahına ayıldım, konuşmalardan aklımda bir sıralama yapmışım. Eksiği de her zamanki komik konsantrasyon zirvemde yani uykumda yakalamışım. TWRP ile yükleme yapmıştı ancak Rom sonrası Gapps kurmamış, muhtemelen anlatımlar her zamanki gibi atlamalıydı. Sanki herkes bu işin meraklısıymış gibi koyarlar yalan yanlış bir anlatım. Hiç eklemese daha iyi, o yüzden kim acemiler için diyorsa, detaylarına kadar inmişse ordan devam etmeli yola. Neyse ki hızlı bir çözüm bulduk, telefon kurtuldu. Fakat kullanıcılarının haberdar olduğu gibi CyanogenMod projesi sonlandı. Ben haberini de aynı arkadaşımdan aldım. Hatta kurdu, ertesi gün haber düştü. Öyle acayip bir zamanlama. Başka projelere yöneldi o da.

Bense yakın çevremin bildiği gibi ağzı dili olsa bana binlerce saat bağırıp küfredecek olan talihsiz telefonum I9505 yani bilinen adıyla S4 ile deneylerime devam ettim. Bir ara proje düşmüş, Optimized CM şekilli, denedim gayet stabil. Tek sorun yaşadım, bunu da açıkçası beklemezdim. Ara ara Firefox sistemin tamamen çakılmasına neden oluyor. Neyse ki buralarda benden log isteyecek bir sivri yok da kafam rahat. Başka Browser yükledim geçtim. Ama tabi bunlar hep Beta sürümler, Android 7.1.1 güzel tabi. Fakat gerçekten şu ara telefonumun sessiz çığlıklarına kulak verdim. Optimized LineageOS 14.1 isimli daha yeni bir şey göründü. Denemedim, sakince bekliyorum.

Şimdilik:)

Peki ben Lineage Os ile devam diyeceğim telefon alev alıp ötenazi hakkını kullanana kadar. Ama artık ipleri sıkı sıkıya çevremize dolayanlardan kaçmanın kaçınmanın kapıları nerde? Bunun öneminin gerçekten farkında olsam da ara ara kaçamaklar yapmıyor değilim. Şu artık belli bir kesimin vazgeçilmezi olan VPN konusuyla ilgili yakın zamanda güzel bir inceleme okudum. Aslında çoğu uygulama o kadar güvensiz ki belki o programlarla bağlanmak bile daha büyük hata olabilir. Veri toplamadaki sınırsızlık, gizliliğin hiçe sayılması ve üzerine paketten süprizlerle çıkan yaptırımlar, cezalar.. En güzeli özgür yazılım diyenler tehlikeyi çok erken fark edip safını belirleyenler aslında. Çünkü sonun buraya varacağı gayet açık. Sistematik olarak kısıtlanan sadece bir sinyal olarak harita üzerinde yanıp sönen telefonlu/tabletli/bilgisayarlı varlığımız da değil üstelik. Çünkü canı istediğinde elektriğine kadar elinden alabilecek bir sistem varken sadece bu şekilde kendini ifade edebiliyor olmanın da gerçeklikten katlanarak uzaklaştığı kesin. Ama oyunu kurallarına göre oynamanız istendiğinde çizginin dışında kalabilme imkanı var. Hiç zor değil.

“Kim benim bilmem neyimi merak etsin!?” çok yanlış, konuyu hiç anlamamış ve kendini değersizleştirmiş bir bakış açısının ifadesi. Tükettiklerimiz o ağın parçası olmamızın asıl sebebi. İnsan olarak değil fakat kar/zarar marjına kattıklarımızla ölçülen bir değerimiz ve bu doğrultuda üzerine oynanan bir potansiyelimiz var. Bunu görmezden gelmek yerine hedef şaşırtmak hem eğlenceli hem de çomak sokmak gibi. Hayır, hiç zor değil.

Son olarak tam da böyle bir saldırıydı başlattığım.

içimizdeki şeytanlara, zülfikarlarla

ve bitmedi.

 

 

 

Closer

photo_2016-11-27_20-00-53

Spotify değil benim olayım fakat hala Last.Fm kullanıyorum müziklerimi toparlamak için. Peki Arch Linux ile hayatıma dahil ettiğim terminal müzik çaları cmus buna uyum sağlayabilecek mi? Aur içerisinden çektim bu sefer paketi.

yaourt cmus

dedim terminalimden. Sıralandı seçenekler. aur/cmusfm 0.3.1-1 paketi tam da istediğim şey. Kurdum tatlı tatlı.

Minik bir ayar gerekiyor kurulum sonrası.

cmusfm init

denildi, aşina olduğum izin bağlantısıyla uygulamaya gerekli izni verdim.

Son olarak cmus penceresinden

:set status_display_program=cmusfm

şekilli bir komut daha ekledim ve

screenshot-from-2016-11-27-21-30-13

Basit ama mutluluk verici. Ama yine de bi h değil, hiç değil..

Mad World

dd

Zamanın enteresan filmiydi Donnie Darko. Nasılsa bir gün o bile karşıma çıktı bir şekilde. İyice anlatılmış hatta benim gibi acemilere de “Canım sen Arch Linux kullanıyorsun, ağzını değil gözünü açacaksın!” denilmiş. Ben ne yaptım peki?

pacman -Syu

dedim ve bir error dizisiyle karşılaştım.

error: failed to commit transaction (conflicting files) ttf-dejavu: /etc/fonts/conf.d/20-unhint-small-dejavu-sans-mono.conf exists in filesystem

Yani? Arattım bir öneri buldum, Rumence yazıyormuş. Bi şey anlamıyorum ama çıktılara baktım, evet aynı sorun. Ne denilmiş?

pacman -S –force ttf-dejavu

Yapıştırdım hemen, Arch hiç durur mu tabi o da bana yapıştırdı akabinde. Terminal fontumu bozdum mu bi güzel. Neyse ki LxTerminal fontu Mono ama Gnome Terminal başka kafada. Tabi en komik kısmı bu değil, düzeltmenin yollarını arayacağım, olamıyor. Çünkü forumlardaki kod alıntılarında da font Mono iyi mi? Değil tabi, tüm yazılar çiçekli böcekli simgelere dönüştü. Kodu kopyala yapıştırla görüyorum artık. Dedim aferin ilk error mesajıyla, yine doğru düzgün anlamadan yaptın bi saçmalık.

Ama tabi sonrasında sakin ve sabırlı bir araştırmayla düzelttim hatamı. Tek sorun şu ki, ne yaptım nasıl yaptım şu an anlatamıyorum. Biraz karıştı çünkü.

Ama güzel olan yenilenmiş Kernel ve gerisi işte.

time

 

 

Enter Sandman

the-sandman-comic-1280jpg-dbd8061280wjpg-60a2af_1280w

Güncellemeler sonrası enteresan bir durum dikkatimi çekti. Normalde LxTerminal güzel, kibar, ben sevdim onu kullanıyorum. Ama klasik Gnome Terminal ile de sorunum yok. Ara sıra ona geçiyorum. Peki nedir durum? Yan panelde sabitlenmiş Gnome Terminal’e tıklıyorum. Bi halt açılmıyor. Hayda! Bi kaç deneme, bi kaç deneme daha. Yok. Lx’ten gnome-terminal diyorum ki

Error constructing proxy for org.gnome.Terminal:/org/gnome/Terminal/Factory0: Error calling StartServiceByName for org.gnome.Terminal: GDBus.Error:org.freedesktop.DBus.Error.Spawn.ChildExited: Process org.gnome.Terminal exited with status 1

Merhaba ben de Irmak. Manyağa bak, durup dururken.Neyse aynen yapıştırdım aradım hatayı. Bi kere internet çöplük, bunu bilip temkinli yaklaşıyoruz ya her cümleye. İlk sayfada komple locale ayarlarıyla ilgili bi hikayeler anlatılmış. Artık düşe çarpa yuvarlana öğrendim. Hiç umursamadan son sayfaya geçiyorum. İşte bunu yapıyorsunuz ya, bunu yapmanızdan gerçekten nefret ediyorum.

[SOLVED]

Neymiş çözüm?

dbus-launch gnome-terminal

Yok artık ama ya! Sonrası da birileri daha yazmaya çalışmış başlığa, yok efendim konuyu hortlatmayın, çözüldü zaten, daha yazmayın konu kilit.

Böyle mi açayım yani her seferinde Gnome Terminal’ini, bu mudur sizin dahiyane çözüm?

Neyse ki mantıklı bir öneri gelmiş bir başka sayfada gördüm de işime yarattım. ./bashrc dosyasına eklenen

dbus-update-activation-environment –all

satırı ile atlatmış sorunu bir başkası.

screenshot-from-2016-10-31-21-26-27

Sanırsın uzay mekiğinin kantinini bu yıl ben işleteceğim, öyle tatlı, öyle saçma:)

Olsun eğlendiriyor işte hala.

Exit, light
Enter, night

Wish You Were Here

arch

Gelelim güncellemelere. Ubuntu ve Fedora alışkanlıklarının tersine Arch Linux’ta başka bir mantık olduğunu öğrendim. Mesela kontrolsüz güncelleme yapılırsa sistemi ortadan ikiye çatlatabileceğimiz yönünde uyarılar okudum. Hatta çok stabil sistem isteyenler LTS kurmalı diye sıralanan maddelere denk geldim. Öncelikle yeniliklerden haberdar olmanın en emin yolu burası görünüyor.

Neyse asıl önemli olan sistemi güncelledikçe yeni sürüm diye bir olayla uğraşmayacak olmamızmış. Bu gerçekten de korkutulduğu kadar tehlikeli bir duruma neden olabilir çünkü sistemi bir bütün olarak ele alma eğiliminde Arch. Ve ordan burdan paketler programlar denerken dikkatli olmak gerekiyor.

Bazı masaüstleri fazla hoşuma gidiyor ama hiç o kadar güzelini beceremedim. En azından konsol tabanlı bir müzik çalarım olsa? Biraz baktım, cmus çok iyi denilmiş. Yükledim. 1 saniyede yüklenen program yaklaşık 2 saattir çalışamıyordu. Önce yeni adamımız pacman ile

pacman -S cmus

şekilli indirdim. Sonra cmus dedim, aldığım cevaba bak  cmus: connect: permission denied

 Efendim pacman ile kaldır tekrar yükle, klasör ayarlarına chmod +x çakacak kadar ileri gitme. Bakıyorum abuk subuk açıklamalar var nette her zamanki gibi. Dedim pacman kim köpekmiş, github dururken. İndirip derledim. Aynı hata. Tam dedim ki başlarım cmus‘a da müziğine de Linux‘una da Arch‘ına da..

Bi kahve sakinleştirdi ve hiç yapmadığım şeyi, en başta yapmam gereken şeyi yaptım. Github > Issues içerisindeki basit bi arama yeterli oldu. Kapadım bilgisayarı, güncelleme yapmıştım.

Tekrar açtım ve Riverside yeni albüm çıkarmış!:)

Time Machine

Hastalığın tadını! çıkarmaya devam, haftanın sonunu evde geçirdim. Güzel güzel özelleştirdiğim Arch Linux bir yana Sality saldırısından yılmış annemin zavallı Vista‘sı diğer yana:)

Bi yandan envai çeşit <Anti< Malware, Rootkit, Spyware programlarıyla aramıza geri döndürmeye çalıştığım Toshiba diğer yanda yeni bir oyuncak kıvamında Arch.

Biraz Arch Linux forumları da gezindim bugün, yazının başlığı aslında ona gönderme. Aralık ayında Linux ile 6 yıl tamamlanmış olacak. Elbette bu sürede bir Mr. Robot, übermensch ya da guru olmadım. Açıkçası olamadım demiyorum çünkü Linux benim için bir eğlence, bir uğraş, bir kafa dağıtma aracı oldu hep. O yüzden çeşitli dağıtımları tatlı tatlı kullandım bu 6 yıllık sürede. GNU/Linux evrenine yakınlaştırabildiğim pek az insan oldu. Çoğu deneyip çakılan, en basit sorunlarda pes eden ve -burası çok önemli- sırf benim ilgi alanıma girdiği için Linux‘a bulaşmaya çalışan arkadaşlarım. Eskiden daha idealist değil fakat daha sığ görüşlüydüm muhtemelen. Benim için önemliydi, herkesle paylaşmak, bu güzel sistemlerin yayılması ve kullanıcı sayısının artması. Açıkçası kaç kişi Linux severmiş, kullanırmış artık umrumda değil. Hayır daha konuyu bile açmak istemiyorum çünkü kazara bir yerden duymuş olanın da olayı Ubuntu ile başlayıp Ubuntu ile bitmiş.

Ubuntu‘yu uzun zaman kullandım. Ubuntu cici, Ubuntu sevimli, Ubuntu rahat. Çok iyi biliyorum. Son sürümü kendi makinamda sanalda denedim. Arkadaşım yüklemişti kendi makinasına, orada da biraz denedim. Yok. Ubuntu kullanıcısıyken de Unity sevmemiştim, hala da sevebilmiş değilim. Benim açımdan tek mesele Unity değildi elbette Ubuntu adasını terk ederken. Ama şu da açık 6 senede hiç bi halt olmadım dedim ya en azından arayüz olmadan Linux kurmayı becerebildim. Çok basit iş belki nice profesyonellere göre ama bana göre büyük iş. Sonuçta dedim ya bir eğlence, bir uğraş, bir kafa dağıtma aracı. Burda attığım her adım bana tatlı geliyor. En komik hatayı bile atlatmak mutlu ediyor beni.

En önemlisi de farklı bir bakış açısı kazandım ben bu 6 yılda. Bambaşka şekillerde değerlendirdim. Hiç alakası olmasa da mesleğime büyük katkısı oldu Linux‘un. Bir döküman gerekti, ben buldum. Olmayacak yerlerden buldum, bilmediğim dillerdeki sayfalardan. Olmayacak yerleri bulmayı, tek kelime anlamadığım satırların arasından istediğimi yakalamayı öğretti bana Linux. Bulduğumu paylaştım, haberdar ettim etrafımı.

Bu da aslında RMS kafasına duyduğum saygı yoksa derdim nedir Baldur’s Gate ile dandik grafiklerle Windows bana fazlasıyla yetiyor. Ama işte o Windows sadece bir işletim sistemiyken şu bizim distrolar birer çim adam tadında.

Yani kimse çıkıp da amanın canım Windows’um , bebeğim Control Panel, sevgilim regedit falan demiyor. Program demiyorum bak, düz sistem. Dümdüz Windows, güzel midir? Sevilesi bir şey midir?

Linux kullanıcılarında ise durum bambaşka, distrosunun gözlerinden öpenler, paket yöneticisine güzellemeler dizenler:) Suladıkça yeşillenen, fazla sularsan ölen, sulamazsan ölen, hatta bazen ne yaparsan yap ölen bir yeşillik gibi. Elbette işin eğlencesinde olan benim gibi kullanıcılar için sözlerim. Gerisinin zaten Bir Aceminin Linux Günlüğünde işi ne:)

Neyse poz ver Pacman:)

arch_pacman_invaders_by_dotvalfar-d5qxpmc